ขายบ้าน โฮม&ฮิลล์ รีสอร์ท จังหวัด นครนายก พื้นที่87ตร.ว 3ห้องนอน 2ห้องน้ำ อยู่ในอำเภอเมือง ก่อนถึงวังตะไคร้500ม. ได้รับค่าเช่าเดือนละ7000บาท ขายในราคา 1.9ล้านบาท ค่าทำเนียมออกคนละครึ่ง ติดต่อเบอร์โทร088-452-8727,089-546-4508,083-492-1144

คุณพ่อ : “พ่อมีอะไรจะให้ดู เป็นของสำคุญมากนะ”

แล้วคุณพ่อก็หยิบอะไรบางอย่างออกจากกระเป๋าเสื้อ โดยกำสิ่งของไว้ในมือ ไม่ให้ลูกมองเห็น และคุณพ่อก็ถามลูกสาวว่า

คุณพ่อ : “อยากรู้มั้ยว่ามีอะไรในมือพ่อ”

ลูกสาวพยักหน้า พ่อเลยยื่นข้อเสนอว่า

คุณพ่อ : งั้นเอามือเขกพื้น 3 ที

พอลูกเขกเสร็จตามที่พ่อบอก คุณพ่อพูดอีกว่า

คุณพ่อ : “ไม่พอเปลี่ยนเป็น 5 ทีดีกว่า”

ลูกก็เขกพื้นอีก 5 ที พ่อก็พูดต่อว่า

คุณพ่อ : “เปลี่ยนเป็น 10 ทีดีกว่า”

ลูกก็เขกพื้นอีก 10 ที พอเขกเสร็จพ่อพูดอีกว่า

คุณพ่อ : “เพิ่มเป็น 15 ทีละกัน”

ด้วยความอยากรู้ ลูกสาวยอมเขกพื้นเพิ่มเป็น 15 ที พร้อมพูดกับพ่อว่า

ลูกสาว : “ลูกอยากรู้จริงๆว่าในมือพ่อมันคืออะไร”

พ่อเลยแบมือออก เผยให้เห็นเหรียญ 5 บาทธรรมดาเหรียญหนึ่ง

หลังจากนั้น คุณพ่อก็เอามือกำเหรียญ 5 บาทเหรียญเดิมอีกครั้ง

และถามลูกสาวว่า อยากดูไหมว่าในมือพ่อมีอะไร ถ้าอยากรู้ต้องเอามือเขกพื้น 5 ที ลูกสาวส่ายหน้า พร้อมกับบอกว่า

ลูกสาว : ไม่อยากดูแล้ว เพราะรู้แล้วว่าในมือพ่อมีอะไร

พ่อเลยต่อรอง

คุณพ่อ : “เขกแค่ 1 ทีก็ได้”

ลูกสาวยังส่ายหน้า พร้อมกับบอกว่า

ลูกสาว : “หนูรู้แล้ว หนูไม่อยากดูแล้ว”

คุณพ่อเลยบอกว่า

คุณพ่อ : “เอางี้ พ่อให้ดูฟรีๆก็ได้ เอาหรือเปล่า”

ฝ่ายลูกสาวตอบว่า

ลูกสาว : “ไม่เอา ไม่รู้จะดูไปทำมัย ก็รู้อยู่แล้วว่าในมือพ่อมีอะไร”

ได้ฟังเช่นนั้น คุณพ่อเลยสอนลูกสาวว่า เหรียญ 5 ก็เปรียบเสมือนกับสิ่งอันพึงหวงแหนของของหญิงสาว

ถ้าใครได้รู้ได้เห็นก่อนเวลาอันควร ก็จะกลายเป็นของไร้ค่าในทันใด

คุณพ่อ : นี่แหละลูก ของอะไรที่ยังคงเป็นความลับ คนมักยอมทำตามทุกอย่างที่จะได้สมความปราถนา

มีความอยากดู อยากรู้ อยากเห็น แต่เมื่อสมปราถนาแล้ว ดูบ่อยๆก็มักจะเบื่อ ให้ดูฟรีๆยังไม่อยากดูเลย

เช่นกันสิ่งที่พึงหวงสำหรับสตรี ก็เป็นสิ่งที่มีค่า ถ้าใครได้รู้ก่อนเวลาอันควร ก็จะไม่มีค่าอะไรอีกต่อไป ไม่ต่างจากเหรียญ 5 บาท ที่พ่อให้ลูกดูฟรีหรอก

แล้วเหรียญ 5 บาทของคุณยังคงมีค่าอยู่หรือไม่

เรื่องมีอยู่ว่า.. พี่ชิตแกเป็นคนใจดำ ชอบยิงนกตกปลาไปเรื่อย แต่ที่หนักก็คงเป็นเนื้อหมา แกกินแหลกครับแต่ แม่แกบอกมันบาปนะลูก
แกก็ไม่สนใจ
แต่เรื่องเกิดขึ้นเมื่อราว 15 ปีก่อน มีเหตุการณ์ที่ทำให้แกเปลี่ยนไป ครั้งนั้นมีหมาขี้เรื้อนตัวหนึ่งครับมันมักวิ่งไปหาของกินแถวๆบ้านแกบ่อย
เพราะบ้านแกติดตลาด พี่แกกินหมาอยู่บ่อยๆแต่ กรณีหมาขี้เรื้อนแกบอก ‘ กินไม่ ลงว่ะ ‘
แกทำอย่างเดียวคือไล่ฆ่า แต่มันรอดได้ทุกครั้ง (สงสัยมีของ) มันไปหาของกินบางทีก็ได้บางทีก็ไม่ได้
คราวนั้นเนื้อแห้งที่แกตากไว้หายไป พอมองไปก็เห็นแม่หมาขี้เรื้อนวิ่งหลุนๆไป แกเดือดทันทีครับวิ่งตามไป คราวนี้ทันครับเพราะหมาขี้เรื้อนวิ่งช้ามาก
แกทุบไปทีเดียวหมานั่นล้มลงชักทันที (แกบอกว่าหากตีตรงจุด แค่ใช้ไม้บรรทัดก็ตาย)
แกทิ้งไว้ตรงนั้นไม่อยากจับแต่จะทำกินตรงนั้น จึงกลับบ้านไปเตรียมของ
(แค้นจัดอยากกินหมาขี้เรื้อน) ให้ผมเฝ้าไว้

ผมก็มัวแต่เก็บตะขบจนลืมดู (ในใจอยากให้มันรีบไปจะได้ไม่ตาย) มันไปจริงครับหายวับไป พี่ชิตแกโกรธมากคงอยากเตะผมเต็มแก่ แต่ลุงผม แกเป็นนักเลงใหญ่และเป็นคนสอนวิธีฆ่าหมาให้ ก็ต้องวิ่งตามอย่างเดียวพร้อม บ่น ‘ ทำไมมันไม่ตายวะ ‘

พักหนึ่งก็ได้ยินเสียงหมาเห่า
แกตามทันทีพอไปถึง ภาพที่เห็น ……………………………………….

หมาขี้เรื้อนกำลังจะตายมันมีลูกที่ต้องเลี้ยง  5 ตัวครับ วัยกำลังหย่านมบางตัวยังกินนมอยู่ บางตัวก็วิ่งไป คาบเนื้อที่แม่หมาขี้เรื้อนคาบไปฝาก (เห็นกับตา) ที่มันยังไม่ยอมตายเพราะต้องกลับไปให้นมลูก แม้น้ำนมแห้งกรัง เอาอาหารไปให้ลูกมัน เรียกลูกๆเพื่อให้นม ให้อาหาร เป็นครั้งสุดท้าย แม่หมาพยายามอย่างดี ที่สุด มันมองผมกับพี่ชิตอย่างขอร้อง ขอให้มัน   ให้นมลูกเป็นครั้งสุดท้ายก่อนตาย ไม่อยากเชื่อนั่นคือน้ำตาของหมาขี้เรื้อน    มันแค่ต้องการให้นมลูกก่อนตาย พี่ชิตไม้หล่นลงกับพื้น เดินเข้าไปดูแม่หมานั่น ในยามนั้นสิ่งที่แกเห็นไม่ใช่หมาขี้เรื้อน แต่แกเห็นแม่ที่ยิ่งใหญ่ที่ทนเจ็บกลับไปหาลูก แกไม่พูดอะไรทุกอย่างจุกอยู่ที่ลำคอ สายตาอ่อนโยนลง
ลูกหมาตัวหนึ่งวิ่งไปหาแกกระดิกหางให้ แกอุ้มลูกหมาขึ้นพร้อมพูดว่า ‘ ขอโทษ ‘ พูดได้แค่นั้นแม่หมาก็ตาย เราช่วยกันฝังแม่หมา

แกรับเลี้ยงหมานั่นไว้ ทั้ง5ตัวตั้งแต่นั้นแกกลายเป็นคนใจดีไม่ไล่ยิงนกยิงหมายิงแมวอีกแกบอก ‘ มันอาจมี ลูกรออยู่ก็ใด้ ‘

เมื่อ 12 สิงหา 2 ปีที่แล้ว แกเอามะลิร้อยเป็นพวงไปให้แม่ทั้ง ๆ ที่ไม่เคยทำ  พูดกับแม่ว่า  ‘ แม่ตอนผมอายุ16 แม่สอนผมยังไงนะสอนอีกหนใด้ไหมครับ ‘

แม่แกน้ำตาคลอพูดไม่ออก
ไม่อยากเชื่อแม่หมาขี้เรื้อนตายไป 1 ตัว
กลับทำให้คนใจดำอย่างแกเปลี่ยนไปขนาดนี้

รักแม่ . . .